حق تعالى فرموده است كه وَاذْكُرْ فِي الْكِتابِ إِدْرِيسَ إِنَّهُ كانَ صِدِّيقاً نَبِيًّا . وَرَفَعْناهُ مَكاناً عَلِيًّا « 1 » يعنى : « ياد كن در قرآن إدريس را بدرستى كه أو بود بسيار تصديق‌كننده وبسيار راستگو وپيغمبر ، وبالا برديم أو را به مكان بلند » . ودر كتب معتبره از وهب روايت كرده‌اند كه : حضرت إدريس عليه السّلام مردى بود فربه وگشاده سينه وموهاى بدنش كم بود ، وموى سرش بسيار بود ، ويكى از گوشهايش بزرگتر از ديگرى بود ، وموى ميان سينه‌اش باريك بود « 2 » ، وآهسته سخن مىكرد ، وچون راه مىرفت گامها را نزديك به يكديگر مىگذاشت . وأو را براي اين إدريس گفته‌اند كه حكمتهاى خدا وسنّتهاى اسلام را بسيار درس مىگفت ، وأو در ميان قوم خود تفكر نمود در عظمت وجلال الهى پس گفت كه : اين آسمانها وزمينها واين خلق عظيم وآفتاب وماه وستارگان وابر وباران وساير مخلوقات را پروردگارى هست كه تدبير اينها مىكند وبه اصلاح مىآورد اينها را به قدرت خود ، پس بايد كه آن پروردگار را بندگى كنيم چنانچه سزاوار اوست ، پس خلوت كرد با طايفه‌اى از قوم خود وايشان را پند مىداد وخدا را به ياد ايشان مىآورد وايشان را از عقاب أو مىترسانيد ودعوت مىكرد ايشان را به عبادت خالق اشيا ، پس پيوسته يكى بعد از ديگرى أجابت أو مىنمودند تا هفت نفر شدند ، پس هفتاد نفر شدند تا آنكه هفتصد نفر شدند ، وچون به هزار تن رسيدند به ايشان گفت : بيائيد اختيار كنيم از نيكان خود صد نفر

--> ( 1 ) . سورهء مريم : 56 و 57 . ( 2 ) . در قصص الأنبياء راوندى 78 ومعارف ابن قتيبة 20 : « كان رقيق الصوت » يعنى صدايش نازك بود .